Toen we nog klein en schattig waren

It's my birthday! Yeah, vanaf vandaag mag ik mezelf officieel tiener gaan noemen, ik ben namenlijk 13 jaar geworden! En toen realiseerde ik me dat de tijd toch best wel snel gaat. En dat het ook best wel scary is, groter worden.

Vroeger wilde ik niets anders dan groter en ouder worden, nu denk ik waarom?! Huiswerk wou ik ook maar al te graag hebben, omdat het 'cool' zou zijn. Als ik toen eens wist hoe ik er nu over dacht... Vroeger, het klinkt zo raar. Omdat het lijkt of het gisteren gebeurt is.

Ik keek als kind heel anders tegen dingen aan dan nu, ik had er schijt aan als iemand mij niet mocht. Ik ging gewoon door met leven. Nu trek ik me dat soort dingen juist veel meer aan. Of schelden,  dat was niet meer dan 'poep' en 'plas'. Vrienden maken lijkt ook opeens zo moeilijker geworden, vroeger vroegen we het gewoon. Nu schieten er eerst duizend gedachten door ons hoofd die de ander wel niet van ons zou kunnen hebben.

Ook krijg je ineens veel meer verandwoordelijkheden: huiswerk dat optijd af moet zijn, met je zakgeld omgaan ( wat ik dus echt niet kan :), je sociale leven, enz. Vroeger zaten we ook niet zoveel in over ons uiterlijk, je was goed zoals je bent. En iedereen was mooi. Nu vindt iedereen het ineens nodig om over je te gaan oordelen.

Zouden we ons niet beter als 'vroeger' kunnen gaan gedragen? Ik bedoel, we maken het ons zo moeilijk. Niet dat je weer de zandbak in moet duiken, maar meer de dingen in ons hoofd.

Xxx Manou